Ondertussen heb ik je zoveel te vertellen over wat ik meemaak, in de wereld, en in de wereld die ik voor mezelf creëer. Ik wil je vertellen over I. een van de weinige personen op aarde die nog een hart van goud heeft, en hem denk ik dan ook nooit zal verliezen. Ik wil je vertellen over N. en de fijne gesprekken die we hebben gehad, en de moeite die er bij komt kijken, omdat ik nooit zo goed weet hoe ik met diepe gesprekken om moet gaan. Ik wil je vertellen over Middelburg, en hoe stil het hier is in de winter. Over de inbraken, en dat het eng is. Ik wil je zien, want elke keer als je glimlacht, moet ik ook glimlachen, dus ik denk dat je me echt een vrolijker persoon maakt. Zoals zo vaak wil ik je vertellen over mijn systematische plannen die ik nu weer heb verzonnen voor een toekomst die er nog niet is, en hoe ik het huis wil inrichten van die toekomst. Ik wil je horen, ik wil dat je jezelf deelt me mij, waardoor ik weet dat je niet bang bent voor mij eindeloze acceptatie. Ik wil je ruiken, ik wil je voelen, geheel met je zijn, om zeker te weten dat het geen droom is die elk moment weer om kan slaan.

In andere woorden: Ik mis je.

Daarnaast zijn het namelijk niet alleen jouw woorden die me van mijn voeten slaan, want over het algemeen weet ik niet wat ik moet in deze situatie, een waar ik overduidelijk niet in thuis hoor. De enige twijfel die daarover overblijft is of ik nog een wil heb om erin te blijven, of dat ik net zoals de rest er stiekem als eenpersoonspubliek eraan verslaafd ben, en dat ik wil zien hoe het allemaal afloopt. Het is dus gewoon alles, waar ik nog even geen oplossing voor heb. Het liefst zou ik jullie allemaal willen redden, jullie wensen vervullen, en dan verdwijnen van het podium, omdat het verhaal dan afgelopen is. Goed geëindigd, en afgelopen.

Dat is het hele probleem, wat zowel ik als jullie hebben, we willen dat het perfect is. Die notie van perfectie is misschien dan wel anders in onze ogen dan die van andere, maar in werkelijkheid ligt deze perfectie dichterbij het Hollywood beeld dan we zouden willen. Of zouden willen toegeven.

Dus ter conclusies hoor ik er waarschijnlijk wel in thuis, net zoals iedereen, alleen is het niet zo makkelijk te doorgronden als een Hollywood klassieker. Waardoor het antwoord ook moeilijker is om te vinden. Ik hoop gewoon dat ik lang genoeg aanwezig mag zijn om de oplossing tegen te komen.

Hoe graag ik je wil zeggen dat ik mijn hele lichaam, mijn hele ziel over je heen wil trekken, om je te beschermen van de kou waarin je jezelf constant werpt. Om je te ontdoen van de onzekerheden die je met je meedraagt, en je te laten stoppen om je zo goed te verstoppen het weer van vandaag. In plaats daarvan betrap ik mezelf erop om keer op keer met je mee te doen.

De loze woorden bevallen mij nu nog te goed.

Een ding weet ik zeker: het is zoals het is. Dat verandert in ieder geval niet. Er zijn mensen pijn gedaan, veel te erg pijn gedaan, maar er zijn ook mensen gelukkig geweest. De wereld draait wel door, het punt is dat wij juist niet moeten doordraaien.

Everywhere.