Telkens kom je terug voor geruststelling, aandacht, en mijn commentaar. Eigenlijk denk ik dat je moe zou moeten zijn na zoveel herhaling, maar dan weer is de herhaling juist het mooiste, naast de wil om het met elkaar uit te houden. Ik wil het tenminste wel, die geruststelling heb je dan alvast.
Er zijn namelijk nog zoveel dingen die ik met je wil delen, maar nu je niet in de buurt ben merk ik dat ik weer aan het doemdenken raak. Alsof al dat slechts jou kan overkomen. Ik hoor het je al zeggen, je fikst het wel. Het is alleen maar een scenario die uit hoeft te komen, en het is al voorbij, maar dat weet jij niet. Dan zit je zonder een kans om het te fixen, want er zit wonderbaarlijk weinig keus vast aan de dood, dat doet hij voor je.
Ondertussen heb ik je zoveel te vertellen over wat ik meemaak, in de wereld, en in de wereld die ik voor mezelf creëer. Ik wil je vertellen over I. een van de weinige personen op aarde die nog een hart van goud heeft, en hem denk ik dan ook nooit zal verliezen. Ik wil je vertellen over N. en de fijne gesprekken die we hebben gehad, en de moeite die er bij komt kijken, omdat ik nooit zo goed weet hoe ik met diepe gesprekken om moet gaan. Ik wil je vertellen over Middelburg, en hoe stil het hier is in de winter. Over de inbraken, en dat het eng is. Ik wil je zien, want elke keer als je glimlacht, moet ik ook glimlachen, dus ik denk dat je me echt een vrolijker persoon maakt. Zoals zo vaak wil ik je vertellen over mijn systematische plannen die ik nu weer heb verzonnen voor een toekomst die er nog niet is, en hoe ik het huis wil inrichten van die toekomst. Ik wil je horen, ik wil dat je jezelf deelt me mij, waardoor ik weet dat je niet bang bent voor mij eindeloze acceptatie. Ik wil je ruiken, ik wil je voelen, geheel met je zijn, om zeker te weten dat het geen droom is die elk moment weer om kan slaan.
In andere woorden: Ik mis je.
