Het was een extra blauwe dag dat je tegen me sprak, maar ik ben het niet vergeten. Sterker nog: ik vraag me af of ik het ooit kan vergeten, en daarbij, welke plek ik je woorden moet geven nu ik ze niet kan vergeten. Het is makkelijker gezegd dan gedaan om er niets mee te doen en verder te gaan, dus laat het me doemdenkend achter terwijl ik wakker lig tot het bezoek van Klaas Vaak. Hem kan ik niets kwalijk nemen, ik kan me voorstellen dat het een druk bezet man is.
Daarnaast zijn het namelijk niet alleen jouw woorden die me van mijn voeten slaan, want over het algemeen weet ik niet wat ik moet in deze situatie, een waar ik overduidelijk niet in thuis hoor. De enige twijfel die daarover overblijft is of ik nog een wil heb om erin te blijven, of dat ik net zoals de rest er stiekem als eenpersoonspubliek eraan verslaafd ben, en dat ik wil zien hoe het allemaal afloopt. Het is dus gewoon alles, waar ik nog even geen oplossing voor heb. Het liefst zou ik jullie allemaal willen redden, jullie wensen vervullen, en dan verdwijnen van het podium, omdat het verhaal dan afgelopen is. Goed geëindigd, en afgelopen.
Dat is het hele probleem, wat zowel ik als jullie hebben, we willen dat het perfect is. Die notie van perfectie is misschien dan wel anders in onze ogen dan die van andere, maar in werkelijkheid ligt deze perfectie dichterbij het Hollywood beeld dan we zouden willen. Of zouden willen toegeven.
Dus ter conclusies hoor ik er waarschijnlijk wel in thuis, net zoals iedereen, alleen is het niet zo makkelijk te doorgronden als een Hollywood klassieker. Waardoor het antwoord ook moeilijker is om te vinden. Ik hoop gewoon dat ik lang genoeg aanwezig mag zijn om de oplossing tegen te komen.
