Langzaam kom ik tot de bijna pijnlijke conclusie dat de tijd zich blijft afspelen, dat de wereld blijft draaien. Wat er ook gebeurt, de wereld blijft draaien. Soms word ik overspoelt door spijt dat ik sommige personen geheel uit het oog heb verloren. Soms kom ik erachter dat het leven eenmaal zo is, en dat er niets anders op zit dan het te accepteren.
Langzaam maakt het leven me angstig voor de toekomst, terwijl ik er altijd naar uit zat te kijken. Wat er ook gebeurt, ik wil geen pijn meer voelen. Soms word ik overspoelt door twijfel of ik gelukkig worden daarmee ook wil opgeven. Soms ben ik er zeker van alles tot zover goed heb gekozen, en andere keren kan ik mezelf wel voor mijn hoofd slaan.
Een ding weet ik zeker: het is zoals het is. Dat verandert in ieder geval niet. Er zijn mensen pijn gedaan, veel te erg pijn gedaan, maar er zijn ook mensen gelukkig geweest. De wereld draait wel door, het punt is dat wij juist niet moeten doordraaien.
Life goes on, the people are the only ones standing still.