Huiveringen, schietend door ledermaten, onder een dikke wollen trui. Hij kriebelt een beetje, maar het lijkt niet te deren. Het is zoiets als je gedachtes er niet bij zijn, dat het er niet werkelijk is. Ik vraag me af of iemand ooit aan mij denkt, en zo niet, of ik dan wel werkelijk bestaan heb? En daarbij vraag ik me af wat werkelijkheid nou eigenlijk is. Hoe omvat iemand zoiets gigantisch in een gering aantal woorden?
Werkelijkheid
Iets wat vaststaat, dat werkelijk zo is.
Gevonden op http://www.encyco.nl/nol.php
werkelijkheid
´ wer – ke – lijk – heid
de -woord (vrouwelijk)
het bestaande; wat werkelijk is
Gevonden op http://www.heelom.com/Echo/zoekrobot/woo
WERKELIJKHEID
-ernst -praktijk -realiteit -waarheid -zelfstandige vorm van werkelijk -wezenlijke (het) -wezenlijkheid -waarachtigheid -het wezenlijke -gestemdheid -actualiteit
Gevonden op http://www.mijnwoordenboek.nl/puzzelwoor
werkelijkheid
[zelfstandig naamwoord]• alles wat echt bestaat
vb:de werkelijkheid is dat hij geen cent heeft
• in werkelijkheid [in het echt, in feite]
synoniem: realiteit
Ik denk niet dat ik hiermee verzadigd ben. Want wanneer staat iets vast? Als je het uitspreekt (of opschrijft), is het dan gelijk waar? Is liegen een deel van de werkelijkheid, net zoals de lipton clear green die al 3 dagen open op m’n bureau staat? Goor detail, hoort er soms bij. Enfin, een ding weet ik zeker; in werkelijkheid is er niemand die me kan redden, behalve mijn simpele ik. En verdomme, wat maakt dat me bang.
I haven’t been very productive on the internet, last weeks. But I am back now with a few must haves I can’t go without this winter. I have to admit that I’m not a winter type. I love the sun, I fantasize about the beach, the waves. Surfing, freedom, the heat! for me it all comes together when I travel in my summer break. But we all have to survive, and luckily… Christmas is on the 25th of December, which equals winter!
All I need is:
- The perfect Christmas outfit, just for you. Now I am a person who really fancies a lbd with a niche touch of sparkles everywhere! Add the perfect underwear, because face it: You have to look fabulous all the way! For my Christmas party-outfit, I’ll stick to a nice clean black pair of trousers with a red Karin Millen top. I’m pretty excited about the dance! I might post some photo’s next week.
- A silky skin. If you just love a hot shower with this cold dreadful weather, you must have found your skin tight and sometimes even itchy! Try Dove Silk Lotion after every shower (any other body butter will do). You’ll notice the difference. I especially like this one, because it has a tiny bit of sparkles in the cream. It feels very soft on your skin and it makes you all glowy.
- The killer heals. Really, the perfect shoes to match your outfit. Alright, not everybody will fancy the high platform heals but anything that takes your breath and makes you happy with it will do just fine. I would so spent my time learning to walk on these baby’s: http://www.topshop.com/webapp/wcs/stores/servlet/ProductDisplay?beginIndex=60&viewAllFlag=false&catalogId=19551&storeId=12556&categoryId=175028&parent_category_rn=175012&productId=1386096&langId=-1
- Movement time! Alright, so it’s cold outside. Yeah, you want to stay inside and just drink some tea, read a good book. What you really should do is: go outside and run! Take the time to move that half an hour every day. You’ll sleep better and feel better about yourself! Put on a nice warm vest and start running. Everybody can run.
- The boyfriend/the girlfriend/de best friend(with red hair). The one that can always make you smile.
How I dislike winter, so much! I do like Christmas (a lot). With the cold there is always something that can warm me up. Hopefully this list will help you through the winter, just as it does with me.
Love and glitters
Het was een prachtig exemplaar van een geleefde droom geweest en nu restte er niets meer dan gebroken stukjes herinneringen. Eenzaam vergaand in de vergetelheid, waarover jaren heen konden groeien. Zolang erover gezwegen zou worden, zou dat ene probleem in een vicieuze cirkel raken van het zichzelf keer op keer laten herhalen. Degene die het beleefd zouden hebben konden sterven, menselijkheid brengt geboorte en dood met zich mee. Ieder in zijn eigen pracht, ieder in zijn eigen wereld van geluk. Of juist ongewenst geluk waar je nooit blij om zou kunnen worden. Maar dan zouden we een geheel andere weg in moeten slaan; om dat ooit te bereiken. Doden kunnen geen herinneringen achterlaten en als ze dat kunnen is nog de vraag: Hoe? Gebroken dromen storten hierdoor geheel in, tot het niets anders lijkt dan gemalen grind knerpend onder je voeten. Stoffelijke resten van botten die ooit een lichaam in stand konden houden. Weggevaagd en uitgewist, terwijl de mensheid nog wel weet dat het hen zou kunnen overkomen. Te egoïstisch om er werkelijk in te geloven dat het werkelijk hen kan overkomen.
Maar wat is er in de mensheid fout gegaan dat zulk soort dingen er zouden moeten zijn? Is het een kwestie van geloven in goed en fout? Yin en yang elkaars tegenpolen, waardoor alles bij elkaar ons in evenwicht brengt, de setting waarin we nu leven? Ach, weer – zoals altijd – spoken er teveel vragen rond in de atmosfeer. Dat terwijl het des te mooier zou zijn als je zorgeloos naar de schapenwolkjes zou kunnen kijken.“Kijk die wolk lijkt op een paard!” En dan weer zijn sommige dingen die we vragen nou eenmaal net teveel gevraagd, waardoor we zonder antwoorden komen te zitten. Dan krijg je een keuze: Je blijft erover inzitten – ach, pieker maar gerust. – Of je gaat door met het leven, laat de vraag nog een enkele keer door je hoofd spoelen, maar schenkt er geen verdere aandacht meer aan. Hoge nood zal er toch nooit zijn bij de antwoorden, zo wel, dan stel ik voor dat je er eens voor gaat werken; je krijgt eenmaal altijd wat je verdient.
De zon blijft toch wel elke dag weer spelen door de vergeelde luxaflexen. De kraan zal altijd blijven druppen, tot de dag waarop hij gemaakt zal worden. Mijn longen zullen onregelmatig adem blijven halen en een zwaar rokershoestje blijft me altijd de parten spelen. Dat had ik geleerd in al die jaren: De wereld gaat door. Zo had de wereld mij ook geleerd door te gaan. De herfst had me ertoe gebracht het te laten gaan, blaadje voor blaadje, stukje bij beetje. Het voelde als klein zijn en de eerste stapjes weer zetten, vasthoudend aan de rand van een kastje. Je korte benen zouden trillen onder je onstabiele lichaam, maar opgeven zou voor geen moment door je hoofd hebben gespookt. Futloos was ik, niet opgevend had ik lusteloos mezelf verdreven van mijn vroegere dromen. Toen het kouder werd buiten lichtte de haard maar niet op. Mijn bloed bevroor, waardoor mijn hart geen pogingen meer deed tot kloppen. Ik was als sneeuw, stil en koud met een hoop schijn erachter. De kilte veroorzaakte averechts meerdere malen een glimlach op andermans gezicht. Dat terwijl het niets minder was dan bevroren water. Ik was het witte koude poeder die de winter vormde, mijn gedachtes de donkere lange nachten, met mijn tranen die nooit opgewarmd leken te worden. Ik bleef mezelf inprenten dat ik gekregen had wat me toebehoorde, na alle fouten die veroorzaakt waren door mijn daden, dus was het mijn eigen schuld. Ik had het opgegeven om niet te huilen, de druk die de tranen achter mijn ogen hadden gezet was teveel. Lente was gekomen om de zon dichter bij mijn hart te brengen. Nasnikkend in de wilde opwarmende buien had ik mezelf laten gaan. Reizen waren afgelegd, treinen had ik in veelmaal gebruik genomen. Waterige glimlachen hadden jongen stellen bij elkaar gebracht, wat me had geraakt op een manier die niet te verwachten was. De hoop opdat wegrennen zou helpen was snel vergaan, waardoor ik onder ogen had gezien eroverheen te moeten klimmen, in plaats van erdoorheen te blijven gaan. Mijn ogen werden geopend toen de eerste bloesems zich aan de takken hadden vertoond. Fleurige kleuren lichtten extra goed op in de zacht spelende zon. Met mijn ogen open verdampten de tranen des te sneller. Het werd warmer totdat ik officieel kon zeggen dat de zomer in mijn armen was gekomen. Die ik liefdevol omhelde. Als dank, kreeg ik zijn warmte terug en liet ik me gewillig, opnieuw, smelten in zijn armen. Jong en ontwetend, als je erop terug zou willen kijken. Iets wat onvermijdelijk is om niet te doen, nu gedwongen tot vertellen van het hele verhaal. Zinderende zomerliefdes die je hart drie keer zo snel laat kloppen, alsof je nog vloeibaarder kan worden dan je al bent. Zachte lippen die kussen op je huid drukken, terwijl je uitdagend leeft naar het volgende moment die je adrenalinegehalte doet stijgen. Het was als pure liefde waarover gesproken wordt alsof het maar een kalverliefde is, nog de meest ware liefde waar ik ooit van heb kunnen dromen.
Want zelfs water kan breken in jouw handen.
What I like about the internet, is that it’s easy to discover new bands! So one day I was surfing on the web, and came on this MySpace page:
http://www.myspace.com/theshelters
It took me a while to find some band on MySpace I like so much, so for once I decided to do something with my account and comment them. Turned out they were pretty nice and even send the full versions of their songs. They’re from Bordeaux, were they have some shows once in a while. If you’re lucky to be there at that time, check it out! I’m really a great fan. Sure the pronunciation could be better, but I’m sure they only will grow (:
CheCK ieTzz OUUUtththtTt!!@#$#@!!
Wish I could just fall in love, and be happy for the rest of my life.
Er hing een stilte, van het beklemmede soort. Zo eentje waarbij je ademhaling lijkt te schreeuwen en je hart zware muziek drumt. Je voelt de trillingen die elk geluid veroorzaakt voorbij gaan, dat terwijl niemand spreekt. Je bijt op je lip, scheurt je moed – verrekt je ziel bijna totdat het vergaat. Je houdt je snikken achter, met alle macht die je bezit. Want dat gevoel is draagzamer dan alle blikken bij elkaar. Je weet niet wat je ziet, of je ogen überhaupt het nog doen, je kan niet meer knipperen. Er zijn zoveel vragen die je niet durft te stellen, maar wie een ziekende rol blijven spelen. Totdat het je je de kots die achterin je keel brandt door moet slikken. Het wordt een leven van herinneringen en twijfels, opgesloten in je hoofd. Met een lichaam dat schokt onder het behouden van deze onmenselijke emoties. Je lijkt gek te worden van het leven, toch draag je een grotere angst om te sterven? Wat een hypocriet besluit.
De stilte leidt je deze requiem in het donker, waar hun handen naar je tasten en je raken. Waar je bang bent voor die tast, zonder macht te hebben over je eigen wezen. Toch kan je het denken niet helemaal uitschakelen, dan weet je dat je leeft – ook al sterf je elk moment een beetje meer. Je lichaam geeft over aan een buitenstaande macht en voor je ogen flitst enkel licht van hoop. Die als kerstlichtjes stippen vormen, op je met tranen gevulde netvlies.
6. I’m afraid of taking off in an airplane (and cows);
7. I laugh before I tell the joke;
8. My cat is blind and hits her head quite a few times ever day because of that;
9. I have no favorite band but my favorite songs are Something Corporate – My Konstantine and Breaking Benjamin – So cold
10. great love for red roses, but only got them one time from my brother.
11. I love blue drinks!
12. I’ve got a fender mustang from 1964 in its original colors orange with two stripes of red.
Daar lag ze, haar lichaam gebroken en haar hart 360 graden gedraaid. Je had d’r misselijk gemaakt, want haar wereld had teveel en te snel om jou getold. Jullie hadden handjes vasthouden, alsof er maar een ware was. Ze had haar binnenste zo bloot gegeven dat je haar organen als muziekinstrumenten kon gebruiken. Je had d’r intens gelukkig gemaakt, zelfs ik kon het zien, zonder bril maar met lenzen. Een ballerina die heel de dag door danste, of zweefde, of droomde. Haar bloed bruiste prikkels van geluk, maar zo is ze nu als geschudde cola over haar nek gegaan. Waar jij enkel de rol van menthol speelde. Nu, doet het er even niet toe of dat dropmentols waren of de gewone, want haar lichaam is gebroken. Haar tranen vervullend in haar ogen en een vergeten wens op haar lippen en neerslaande regen.
Een bekentenis schreeuwt hartstochtelijk: “Spreek mij, schreeuw mij!”
Het hamert tegen mijn binnenste, zodat mijn hartslag van zijn slag is en ik naar adem moet happen tussen twee pompen door. Bovendruk en onderdruk vechten met elkaar, mijn binnenste is in rep en roer. Waar mijn hart zijn rol niet speelt, heeft die van jou dat nooit goed gedaan. Soms verberg ik me in je bruine trui, hopend nog je geur te kunnen opvangen – die allang is vergaan. Jij weet net zo goed als ik dat de wereld alweer één maal is gedraaid. Het begint nu aan me te trekken, tegen me te duwen, dus zeg ik maar zonder deze zin te stoppen dat ik van je gedroomd heb vannacht. We waren op een plek waar het wel mogelijk was geweest en waar we konden kiezen voor bij elkaar te zijn. Toch werd ik weer wakker in een wereld waar dat niet een optie mag zijn. Dus voor nu blijft het bij bedwelmen in sigarettengeuren en sokken in bed. Wachtend op het gevoel van deze herinneringen die mij zo van slag weten te maken.
